Како AI да го помине управувањето во регулирана лабораторија

Кога медицинска лабораториска групација побара од нас да воведеме AI во нивниот лабораториски информациски систем, техничката работа беше полесната половина. Секој претходен обид умрел на истото место: разговор за управувањето кој никој не можел да го заврши, бидејќи никој не можел да одговори кој одобрува модел, кој ги прегледува неговите резултати, и што се логира кога тој влијае на резултат.

Затоа го превртевме проектот наопаку. Пред да биде избран било кој модел, седнавме со раководството за квалитет и клиничкото раководство и ја изградивме рамката: именувани улоги за секоја одлука во која учествува AI, контролни точки кои еден случај на употреба мора да ги помине пред и по имплементацијата, и ревизорско логирање специфицирано според истиот стандард како кој било друг инструмент во лабораторијата.

Тој редослед целосно ја смени политиката. Одделот за усогласеност престана да биде оној кој вели „не“ и стана ко-автор на процесот на прием. Кога првиот случај на употреба пристигна на преглед, прашањето веќе не беше „дали употребата на AI смее да биде дозволена во лабораторијата“ — туку „дали овој предлог ги минува контролните точки што ние ги напишавме“. Едно од тие прашања може да добие одговор на состанок; другото не може.

Техничкиот принцип во основата е оној кој го применуваме за секоја регулирана имплементација: системот препорачува, луѓето одлучуваат. Клиничарите ја задржуваат конечната надлежност над секој резултат, а ревизорската трага ги бележи и препораката и човечката одлука. Тоа не е ограничување на AI — тоа е својството коешто овозможи одобрување за продукција.

Лабораторијата сега има AI во продукција и, поважно, повторлив пат за следниот случај на употреба. Ако Вашата организација има мандат за AI заглавен зад ѕид од управување, поуката важи насекаде: престанете да се обидувате моделот да го одобрите. Изградете го она што одобрува.