Отворениот код не е без лиценцни обврски

Најскапата реченица во миграција кон отворен код е „бесплатно е, значи не мора да размислуваме за лиценцирање“. Лиценците за отворен код се договори. Тие даваат широки права, но и наметнуваат реални обврски, а обврските драстично се разликуваат помеѓу пермисивна MIT компонента и AGPL апликација во срцето на Вашиот стек.

Copyleft е она што ги изненадува луѓето. Условите на GPL и AGPL за дистрибуција и мрежна употреба се токму она што ги одржува овие проекти живи — но ако измените AGPL систем и го изложите на корисници, имате обврски кои повеќето листи за набавка никогаш не ги спомнуваат. Ништо од ова не е причина да се избегнува copyleft софтвер; тоа е причина да знаете, пред имплементацијата, која лиценца стои зад секој систем што го користите.

Потоа доаѓа комерцијалниот слој над сè: производи од типот open-core каде верзијата за заедницата е навистина отворена, но функциите кои на крајот ќе Ви требаат не се, проекти со двојно лиценцирање каде условите зависат од начинот на употреба, и добавувачи кои ја менуваат лиценцата помеѓу верзиите. Прегледот на лиценците не е параноја — неодамнешната историја е полна со тимови кои се разбудиле под сосема поинаква лиценца од онаа што ја прифатиле.

Чесната споредба е вкупниот трошок на сопственост. Отворениот код ги пренасочува трошоците од лиценци по корисник кон имплементација, интеграција и операции — пари кои градат способност внатре во Вашата организација, наместо да се обновуваат надвор од неа. И ја отстранува најлошата ставка од сите: писмото за обнова чија цена не можете да ја преговарате, бидејќи заминувањето би чинело повеќе.

Нашето правило за клиентите е едноставно: секој систем во продукција добива запис за лиценца — што е, на што обврзува, што додава комерцијалната верзија и што би побарал излез. Тоа е по една страница за секоја алатка, чини едно попладне, и е разликата помеѓу тоа да го поседувате Вашиот стек и само уште да не плаќате за него.